मानवीय स्पर्षको महत्व
लस एन्जेलस मा बस्ने हावर्ड मेक्सवेल आफ्नी छोरीलाइ बडो माया गर्थे । उनको छोरीको नाम थियो मेलिन्डा। मेलिन्डा मात्रै चार बर्षकी थिइन। मेलिन्डालाइ काखमा राखेर उनका हावर्डले बिभिन्न देश देशावरको कथाहरु र विभिन्न जानकारी दिन्थे । एक दिन हावर्डले "तिन साना सुंगुर" नामको किताब किनेर ल्याए र त्यसलाइ पढेर मेलिन्डालाइ सुनाउन लागे। मेलिन्डा लाइ अती आनन्द आयो र उनले प्रत्येक दिन त्यस्तै कथाहरु सुनाउन बाबु संग जिद्दी गर्न थालिन ।
हावर्ड ले दिउँसोमा बसेर किताब पढदै त्यसलाइ टेपरेकर्डरमा रेकर्ड गरे। राती जब मेलिन्डा ले कथा सुनाउन बाबुलाइ आग्रह गरीन, हावर्डले त्यही क्यसेट लगाइदिए र भने " ल सुन यही हो कथा"। मेलिन्डा सुन्दै गइ र अन्त्यमा निदाइ ।
दोस्रो दिन पनि उनले त्यही क्यासेट लगाइदिए । मेलिन्डा केही पनी बोलिन । तेस्रो दिन पनी जब हावर्डले भने " तिमी आफैं क्यासेट लगाएर किन सुन्दिनौ ?"
मेलिन्डाले उत्तर दिइन " बुवा, सुन्न त सक्छु नी। तर त्यो क्यसेटले हजुरको काखमा बसाउन त सक्दैन नी ! "
nepali bachcha haru ko testai kahani paiyena sir ????
kaha bata paiyos|||| yaha nepali avivabak le afna bachcha-bachchi lai kehi kahani ya anubhab sunaune bani basaleko bhayepo.
Comment by C. M. Sapkota, Spain — July 18, 2006 @ 1:33 am